‘In faccia al destino’ van Adolfo Albertazzi is een roman die aan het begin van de twintigste eeuw werd geschreven. Het verhaal speelt zich af in het Alpen dorp Valdigorgo, waar de hoofdpersoon Carlo Sivori worstelt met een diep gevoel van wanhoop en ontgoocheling na een niet nader omschreven trauma. Zijn omgang met de familie Moser, in het bijzonder met de herstellende Eugenia en haar dochters, verwijst naar thema’s als familiebanden, persoonlijke genezing en de zoektocht naar een doel te midden van emotionele beroering. Aan het begin van de roman wordt Carlo geïntroduceerd, die onlangs in Valdigorgo is aangekomen in de hoop troost en nieuwe kracht te vinden. Zijn verwachtingen worden echter de bodem ingeslagen wanneer hij wordt overspoeld door verveling, in contrast met de levendige dynamiek van het huishouden van de familie Moser. Terwijl Eugenia worstelt met haar herstel van een ernstige ziekte, raakt Carlo steeds meer op zichzelf teruggetrokken en is hij niet in staat zich emotioneel met de mensen om hem heen te verbinden. De omgang met de familie Moser benadrukt Carlo’s isolement en tanende ambitie, terwijl hij nadenkt over verloren verbindingen en herinneringen, en daarmee een reis van introspectie en mogelijke verlossing aankondigt. Ondanks zijn verlangen zich terug te trekken uit de levenskracht, roept de aanwezigheid van de familie Moser vluchtige momenten van warmte en nostalgie bij Carlo op, wat wijst op een strijd tussen wanhoop en het verlangen naar menselijke verbondenheid.