Adolfo Albertazzi’nin “In faccia al destino” adlı eseri, 20. yüzyılın başlarında yazılmış bir romandır. Hikâye, ana karakter Carlo Sivori’nin, nedeni belirtilmeyen bir travmanın ardından derin bir umutsuzluk ve hayal kırıklığı duygusuyla boğuştuğu Valdigorgo adlı Alp köyünde geçer. Moser ailesiyle, özellikle nekahat dönemindeki Eugenia ve kızlarıyla olan etkileşimleri; aile bağları, kişisel iyileşme ve duygusal çalkantıların ortasında bir amaç arayışı gibi temalara işaret eder. Romanın başlangıcında, teselli ve yenilenme umuduyla kısa süre önce Valdigorgo’ya gelmiş olan Carlo tanıtılır. Ancak beklentileri suya düşer; Moser ailesinin evindeki canlı ortamın aksine, kendisini can sıkıntısına gömülmüş halde bulur. Eugenia ağır bir hastalıktan iyileşmeye çalışırken Carlo giderek daha kopuk bir hâle gelir ve çevresindekilerle duygusal bağ kuramaz. Moser ailesiyle etkileşimleri, Carlo’nun yalıtılmışlığını ve sönmekte olan hırslarını gözler önüne sererken, o da yitirilmiş bağlar ve anılar üzerine düşünür; bu durum, iç gözlem ve muhtemel bir kurtuluş yolculuğunun habercisidir. Hayatın canlılığından uzaklaşma arzusuna rağmen Moser ailesinin varlığı, kısa süreli sıcaklık ve nostalji anları uyandırır; bu da umutsuzluk ile insanlarla bağ kurma özlemi arasındaki mücadeleye işaret eder.