«براندلی» اثر اولیندو گوئرینی، رمانی است که در اوایل قرن بیستم نوشته شده است. روایت، ما را با شخصیت اصلی آشنا میکند که به گذشته و تجربههای خود میاندیشد و عمدتاً بر آرزوها و دشواریهای ادبی او در بستر اجتماعی ـ سیاسی ایتالیا در آن دوره تمرکز دارد. به نظر میرسد کتاب مضامین رشد شخصی، کشمکش هنری و ظرایف زندگی را از دریچه شخصیتهایش درهم میتند. آغاز «براندلی» شخصیت اصلی را در حال یادآوری انتخابهای زندگیاش نشان میدهد، بهویژه تصمیم او برای تحصیل حقوق؛ تصمیمی که تنها بهطور سطحی دنبال کرد. او صحنهای طنزآمیز از روز فارغالتحصیلیاش را بازگو میکند؛ صحنهای سرشار از بلندپروازیهای جوانی و بیخیالی همسالانش. با پیشروی روایت، او بیزاری خود را از شعر معاصر ایتالیا ابراز میکند و تأملات اگزیستانسیال خویش را آشکار میسازد و آنها را در برابر چهرهها و آثاری ادبی قرار میدهد که بر او اثر گذاشتهاند. این امر لحنی تأملبرانگیز پدید میآورد که نشان میدهد شخصیت اصلی در میان انتظارات اجتماعی، در جستوجوی اصالت هنری است و به مضامین عمیقتری چون صداقت هنری و جستوجوی هویت اشاره دارد.