„Ligeia und andere Novellen; Sieben Gedichte” autorstwa Edgara Allana Poego to zbiór nowel i wierszy, najpewniej napisany na początku XIX wieku. Utwór koncentruje się na tematach miłości, straty i nadprzyrodzoności, szczególnie wyraźnych w przejmującej opowieści o głębokiej obsesji protagonisty na punkcie eterycznej ukochanej, Ligei, której uroda i intelekt wywierają na nim trwały wpływ. Otwarcie zbioru wprowadza czytelników w głębokie wspomnienia protagonisty o Ligei, przedstawiając ją jako kobietę o niezwykłej urodzie i inteligencji, która zdobywa jego serce. Narrator relacjonuje udrękę jej choroby i ostatecznej śmierci, oddając poczucie rozpaczy splątanej z miłością. Gdy zmaga się ze stratą Ligei, narracja oddaje jego sprzeczne emocje, ukazując zarówno cześć, jaką dla niej żywi, jak i druzgocący ciężar samotności po jej zgonie. Ten początkowy fragment toruje drogę tematom obsesji, śmiertelności i dążenia do zrozumienia w obliczu przytłaczającego żalu.