„Pragmatyzm: nowy nazw dla starych sposobów myślenia“ autorstwa Williama Jamesa to filozoficzny traktat napisany na początku XX wieku. Celem tej pracy jest badanie pragmatycznego kierunku w filozofii, który usiłuje pogodzić empiryczne dowody z szerszymi aspektami egzystencjalnymi życia ludzkiego oraz systemów wierzeń. Książka rozpatruje dywizję pomiędzy racjonalistycznym a empirystycznym sposobem myślenia, proponując, że pragmatyzm może stanowić pośrednik pomiędzy tymi dwoma podejściami poprzez umieszczenie filozoficznych problemów w kontekście praktycznych konsekwencji i doświadczeń ludzi. W prefacji autor wyjaśnia kontekst wykładów, które przeprowadził, podkreślając chęć zaprezentowania zjednoczonego rozumienia pragmatyzmu, unikając przy tym nadmiernie technicznego języka. Podkreśla także znaczenie filozofii w kształtowaniu indywidualnych perspektyw na istnienie oraz wierzy w wrodzoną skłonność ludzi do poszukiwania zgodności między faktami a idealemi. W pierwszym wykładzie James opisuje dominującą w swoim czasie filozoficzną dyлемę, skupiając się na konflikcie pomiędzy osobami o delikatnym sposobie myślenia (racjonalistami) a tymi o twardym podejściu (empirystami). Równocześnie rozważa różnice pomiędzy osobami, które cenią abstrakcyjne zasady, a tymi, które dają priorytet konkretnym faktom, przygotowując się w ten sposób do eksploracji pragmatyzmu jako narzędzia mogącego połączyć te sprzeczne podejścia do poznania rzeczywistości.
Sukcesor: Znaczenie prawdy.
The Varieties of Religious Experience: A Study in Human Nature
P
B1
The Principles of Psychology, Volume 1 (of 2)
W
B2
The Will to Believe, and Other Essays in Popular Philosophy
T
B2
Talks To Teachers On Psychology; And To Students On Some Of Life's Ideals
P
B1
Psychology: Briefer Course
P
B1
The Principles of Psychology, Volume 2 (of 2)