„Degeneracja” Maxa Nordau to dwutomowe dzieło społecznej krytyki, opublikowane w latach 1892–1893. Autor krytykuje to, co uważa za degeneratywną sztukę, i analizuje zjawiska społeczne końca XIX wieku, takie jak szybka urbanizacja. Jako lekarz Nordau twierdzi, że degeneracja to choroba umysłu wymagająca terapii; jako przykłady badanych artystów używa Oskara Wilde’a i Richarda Wagnera. Jego kontrowersyjny pojęcie „degeneratywnej sztuki” zostało później wykorzystane przez Narodową Partię Niemiecką, chociaż krytycy jak Sigmund Freud sprzeciwiali się jego teoriom.
Strona Wikipedii o tej książce: en.wikipedia.org/wiki/Degeneration_(Nordau))