«Пра сярэднявечныя відовішчы» Густафа Эдварда Інгеліуса — акадэмічная дысертацыя, напісаная ў сярэдзіне XIX стагоддзя. У гэтай падрабязнай працы разглядаецца эвалюцыя сярэднявечнай драматургіі з асаблівай увагай да яе вытокаў і развіцця, а таксама яе сувязь з ранейшымі тэатральнымі традыцыямі і ўплывам рэлігійных практык. Інгеліус асобна даследуе ролю хрысціянства ў фарміраванні драматургіі ў сярэднявечны перыяд, паказваючы, як элементы антычнага тэатра трансфармаваліся і ўключаліся ў новыя мастацкія практыкі. У пачатку гэтай навуковай працы падаецца гістарычны кантэкст узнікнення сярэднявечнай драматургіі, з акцэнтам на ўзаемадзеянні язычніцкіх традыцый і раннехрысціянскай культуры. Апісваецца, як, нягледзячы на заняпад антычных тэатральных формаў у перыяд уздыму хрысціянства, элементы драматургіі захоўваліся і развіваліся праз рэлігійныя цырымоніі і абрады. Інгеліус сцвярджае, што мімічнасць, характэрная для ранняй драматургіі, была заснаваная на глыбока ўкаранёным чалавечым інстынкце і знаходзілася пад уплывам рэлігійных абрадаў. Ён разглядае пераходы паміж жанрамі, значэнне першых спектакляў у цэрквах і пераход тэатральных практык з рэлігійнага кантэксту ў сферу публічных забаў, ствараючы трывалую аснову для разумення гістарычнай пераемнасці ў драматычным мастацтве, якая прывяла да ўзнікнення больш фармалізаванага сярэднявечнага тэатра.