„Nietzsche and Art” Anthony’ego M. Ludoviciego to uczone studium teorii estetycznych Fryderyka Nietzschego, przedstawione jako cykl wykładów wygłoszonych na początku XX wieku. Tekst zgłębia nietzscheańskie pojęcie sztuki, przeciwstawiając to, co Ludovici nazywa „sztuką władców” — sztukę wyrosłą z bogactwa wewnętrznego i ze społeczeństwa arystokratycznego — „sztuce demokratycznej”, związanej z przeciętnością i realizmem. Autor twierdzi, że sztuka nowoczesna cierpi na anarchię, wynikającą z nadmiernego akcentowania indywidualnego wyrazu i odrzucenia ustalonych wartości estetycznych. Część wstępna dzieła przygotowuje grunt pod krytyczną analizę sztuki współczesnej, ujmowanej przez pryzmat filozofii Nietzschego. Ludovici wprowadza pojęcie „anarchii w sztuce nowoczesnej”, sugerując, że chaotyczne wypowiedzi artystyczne nowoczesnego społeczeństwa odzwierciedlają głębsze pomieszanie i brak kierunku. Krytykuje współczesne poleganie na realizmie oraz tendencje demokratyczne w sztuce, które prowadzą do powierzchowności i rozcieńczenia prawdziwej wartości artystycznej. Zamiast pozytywnie przyczyniać się do kultury, takie formy sztuki odzwierciedlają społeczeństwo zmagające się z własną tożsamością i pozbawione czci dla mocy autentycznego wyrazu artystycznego. Zamierzeniem Ludoviciego jest prowokowanie namysłu i dyskusji nad stanem sztuki, rzucając czytelnikom wyzwanie, by na nowo rozważyli sens i cel swoich doświadczeń artystycznych.