«Філасофія выяўленчага мастацтва, том 3 (з 4)» Георга Вільгельма Фрыдрыха Гегеля — гэта зборнік лекцыйных запісаў, апублікаваных у 1835 годзе. У гэтым томе разглядаецца гегелеўская тэорыя мастацтва як праяўлення абсалютнага духу, а таксама прасочваецца развіццё мастацтва праз сімвалічную, класічную і рамантычную стадыі. Гегель аналізуе пяць асноўных відаў мастацтва — архітэктуру, скульптуру, жывапіс, музыку і паэзію — у парадку ўзрастання духоўнай унутранасці. У сваіх лекцыях ён разглядае зменлівую ролю мастацтва ў выражэнні ісціны; гэтыя ідэі аказалі глыбокі ўплыў на эстэтычную тэорыю і выклікалі дыскусіі пра гістарычную трансфармацыю мастацтва і яго культурнае значэнне.
Вікіпедыйная старонка пра гэтую кнігу: en.wikipedia.org/wiki/Lectures_on_Aesthetics