«فلسفهٔ هنر زیبا، جلد ۳ (از ۴)» اثر گئورگ ویلهلم فریدریش هگل، مجموعهای از یادداشتهای درسگفتارهایی است که در سال ۱۸۳۵ منتشر شد. این جلد نظریهٔ هگل دربارهٔ هنر را بهمثابه تجلی روح مطلق بررسی میکند و تحول هنر را از خلال مراحل نمادین، کلاسیک و رمانتیک پی میگیرد. هگل پنج هنر اصلی—معماری، پیکرتراشی، نقاشی، موسیقی و شعر—را بهترتیب صعودیِ درونبودگی معنوی بررسی میکند. درسگفتارهای او به نقش تحولیابندهٔ هنر در بیان حقیقت میپردازند و تأثیری عمیق بر نظریهٔ زیباییشناسی گذاشتهاند و بحثهایی دربارهٔ دگرگونی تاریخی و اهمیت فرهنگی هنر برانگیختهاند.
صفحهٔ ویکیپدیا دربارهٔ این کتاب: en.wikipedia.org/wiki/Lectures_on_Aesthetics