«Эсэ і мудрасць старажытных» Фрэнсіса Бэкана — гэта філасофскі трактат, напісаны ў пачатку XVII стагоддзя. Гэты твор уяўляе сабой зборнік вядомых эсэ Бэкана, у якіх разглядаюцца маральныя і грамадскія тэмы, пераплеценыя з яго разважаннямі пра чалавечую прыроду і веды, а таксама з яго інтэрпрэтацыямі класічнай мудрасці. Эсэ Бэкана вылучаюцца сціслым і афарыстычным стылем, прапануючы высновы, заснаваныя на эмпірычных назіраннях і практычным досведзе. У пачатку гэтага тома падаецца гістарычны кантэкст эсэ Бэкана і падкрэсліваецца іх значэнне для развіцця заходняй думкі. Тут акрэсліваецца развіццё эсэ ад іх першай публікацыі ў 1597 годзе праз розныя выданні, якія пашыралі іх абсяг і глыбіню. Прадмова раскрывае намер Бэкана разважаць пра чалавечы досвед і маральную філасофію, а раздзел «Мудрасць старажытных» звяртаецца да міфалагічных сюжэтаў і баек, тлумачачы іх як каштоўныя ўрокі пра чалавечыя паводзіны і грамадскія нормы. У цэлым пачатак рыхтуе чытача да зборніка, які імкнецца спалучыць грамадскую мудрасць з практычнай маральнасцю і заахвочвае чытачоў разважаць пра ўласнае жыццё праз праніклівыя назіранні Бэкана.