‘A History of Economic Doctrines’ van Charles Gide en Charles Rist is een uitgebreid historisch verslag over economische theorieën dat werd geschreven in de vroege 20ste eeuw. Het boek volgt de ontwikkeling van het economische denken vanaf de fysiocraten tot moderne theorieën en bestudeert belangrijke doctrines en hun historische context. Het gaat dieper in op de fundamentele ideeën die de klassieke economie hebben gevormd, evenals verschillende denkstromen, en biedt een inzicht in de relatie tussen deze economische concepten door de tijd heen. In het begin van het boek wordt de historische betekenis van de fysiocraten benadrukt; zij worden beschouwd als de grondleggers van de politieke economie. De auteurs stellen dat de fysiocraten het concept van een geheelvormde wetenschap over samenleving hebben gevestigd, gebaseerd op de gedachte van een ‘natuurlijke orde’ die volgens hen de economische interacties en principes zou beheersen. Centraal in hun theorie stond het geloof dat grond de belangrijkste bron van rijkdom was; hierdoor werden sociale klassen ingedeeld in productieve, eigendomsgerelateerde en onproductieve groepen. Door het onderzoek naar de doctrines van de fysiocraten leggen de auteurs de basis voor het begrijpen van de latere ontwikkelingen in het economische denken die de door de fysiocraten gelegde fundamenten hebben uitgedaagd of erop zijn gebouwd.