«L’uomo delinquente» Чэзарэ Ламброза — навуковая праца, напісаная ў канцы XIX стагоддзя. У ёй разглядаецца перасячэнне злачыннасці, антрапалогіі, юрыспрудэнцыі і псіхіятрыі, даследуюцца прычыны злачынных паводзін і магчымыя спосабы іх выпраўлення. Ламброза выступае супраць панавальнага погляду, паводле якога злачынцы незваротна асуджаныя на злачыннасць, аналізуючы розныя фактары, у тым ліку ўплыў навакольнага асяроддзя і грамадства. У пачатку тэксту Ламброза акрэслівае сваю мэту — адказаць на крытыку яго папярэдняй працы, выразна паказаўшы шматгранныя вытокі злачыннасці. Ён пачынае з абмеркавання ўплыву фактараў навакольнага асяроддзя, такіх як празмерная спякота, на паводзіны людзей і ўзровень злачыннасці. Выкарыстоўваючы гістарычныя і статыстычныя даныя, ён адзначае, як метэаралагічныя ўмовы могуць спрыяць актам гвалту і паўстання, падкрэсліваючы, што гэтыя дзеянні вызначаюцца не толькі індывідуальнай маральнасцю, а складаным узаемадзеяннем сітуацыйных стымулаў. Падыход Ламброза паказвае, што разуменне гэтых уплываў мае ключавое значэнне для распрацоўкі эфектыўных стратэгій прафілактыкі і ўмяшання ў барацьбе са злачыннасцю.