„Szczęście na skrzydłach: Trzynaście historii o obserwatorze powietrznym” autorstwa Elmera Hasletta to zbiór autobiograficznych opowiadań napisanych na początku XX wieku, prawdopodobnie po I wojnie światowej. Opowieści przedstawiają doświadczenia Hasletta jako obserwatora powietrznego w amerykańskiej flocie wojskowej w czasie wojny, ukazując zarówno ryzyka, jak i niespodziewane sukcesy osób pełniących tę często ignorowaną rolę. Głównym bohaterem tych historii jest sam Haslett, który przezwycięża trudności, strach przed lataniem oraz problemy z komunikacją z francuskimi kolegami, starając się przy tym wykonywać swoje obowiązki na terenie wroga. W openingu zbioru opisane są początkowe motywacje Hasletta do podejmowania tej pracy, mimo jego strachu przed lataniem. On sam relacjonuje o swoim szlaku od oficera piechoty do przyjęcia tego wyzwania, powodowany chęcią do udziału w akcjach na frontach Francji. Przed pierwszą misją Haslett opisuje nerwowe oczekiwania przed lotem, wliczając humorystyczne i niepokojące momenty podczas komunikacji z francuskimi kolegami. Opowieść boleśnie pokazuje jego wewnętrzny konflikt pomiędzy odwagą a strachem, a także atmosferę bratobójczych walk w powietrzu, tworząc przy tym grunt dla serii pasjonujących historii o życiu obserwatora powietrznego w czasie wojny.