“Niccolò Machiavelli e i suoi tempi, vol. II” van Pasquale Villari is een historisch verslag dat vermoedelijk aan het begin van de twintigste eeuw is geschreven. Dit werk gaat diep in op het leven en de tijd van de gerenommeerde politiek filosoof Niccolò Machiavelli en verkent het culturele en politieke milieu van het Italië van de renaissance. Villari onderzoekt de wisselwerking tussen de chaotische politieke gebeurtenissen van die tijd en de bloei van kunsten en literatuur, terwijl hij inzichten in belangrijke historische figuren en bewegingen die Machiavelli’s denken vormgaven, met elkaar verweeft. Aan het begin van het boek wordt de achtergrond geschetst door de betekenis van het bewind van paus Julius II en de gelijktijdige bloei van de kunsten te bespreken, met grootheden als Leonardo da Vinci, Michelangelo en Rafaël. Villari laat zien hoe deze periode zowel door politieke turbulentie als door artistieke vernieuwing werd gekenmerkt, en benadrukt het verband tussen de gebeurtenissen die Machiavelli’s geschriften inspireerden en de bredere culturele renaissance. De tekst stelt de tragische gevolgen van politieke strijd tegenover de levendige heropleving van artistieke expressie en biedt zo een achtergrond om Machiavelli’s theorieën te begrijpen binnen de historische en culturele stromingen van zijn tijd.