„Niccolò Machiavelli e i suoi tempi, t. II” Pasquale Villariego to dzieło historyczne, prawdopodobnie napisane na początku XX wieku. Praca ta zgłębia życie i czasy wybitnego filozofa politycznego Niccolò Machiavellego, ukazując kulturowe i polityczne realia renesansowych Włoch. Villari analizuje wzajemne oddziaływanie chaotycznych wydarzeń politycznych epoki i rozkwitu sztuki oraz literatury, łącząc spostrzeżenia dotyczące kluczowych postaci historycznych i ruchów, które ukształtowały myśl Machiavellego. Na początku tomu narracja przedstawia znaczenie pontyfikatu papieża Juliusza II oraz towarzyszącego mu rozkwitu sztuki, którego świadectwem są między innymi dzieła Leonarda da Vinci, Michała Anioła i Rafaela. Villari ukazuje, że okres ten naznaczony był zarówno politycznymi zawirowaniami, jak i artystycznymi innowacjami, podkreślając związek między wydarzeniami, które zainspirowały pisma Machiavellego, a szerszym odrodzeniem kulturowym. Tekst zestawia tragiczne skutki konfliktów politycznych z pełnym energii odrodzeniem ekspresji artystycznej, tworząc tym samym tło dla zrozumienia teorii Machiavellego w kontekście historycznych i kulturowych nurtów jego epoki.