„Ao Entardecer (Contos Varios)” autorstwa wicehrabiego Alfreda d’Esc ragnolle’a Taunaya to zbiór opowiadań napisanych na początku XX wieku. Narracje splatają wątki choroby, zmagań rodzinnych i komentarza społecznego, oferując refleksyjne spojrzenie na ludzkie emocje i więzi. W centrum pierwszego opowiadania znajduje się młody chłopiec imieniem Alberto, którego delikatne zdrowie i niezłomny duch stają się punktem wyjścia do przejmującej opowieści o miłości, nadziei i rozpaczy w obliczu śmiertelności. Początek opowiadania przedstawia Alberta, chorowite dziecko podróżujące z rodziną z São Paulo do Rio de Janeiro. Podczas podróży pociągiem narracja ukazuje zmagania Alberta z ciężką chorobą, która przenika rozmowy z zatroskanymi rodzicami i opiekunami. Mimo cierpienia chłopiec stara się zachować pogodne usposobienie, czerpiąc radość z drobnych obserwacji świata za oknem. Jego wytrwałość i pragnienie wiedzy ujawniają się w jego rozmyślaniach, gdy wyraża tęsknotę za podróżami i nauką. Pośród rozpaczy rodziców z powodu niepewnego stanu zdrowia dziecka obserwujemy, jak rozwijają się ich miłość i desperacja, co wyraźnie pokazuje, że los chłopca mocno ciąży nad podróżą całej rodziny.