Visconde de Alfredo d'Escragnolle Taunay’ın 20. yüzyılın başlarında kaleme aldığı “Ao Entardecer (Contos Varios)”, kısa öykülerden oluşan bir derlemedir. Öyküler hastalık, ailevi mücadeleler ve toplumsal yorum temalarını iç içe geçirerek insan duygularına ve bağlarına dair düşündürücü bir bakış sunar. İlk öykünün merkezinde, narin sağlığı ve boyun eğmez ruhu, ölümlülük karşısında aşk, umut ve umutsuzluk üzerine dokunaklı bir keşfin zeminini hazırlayan Alberto adlı genç bir çocuk vardır. Öykünün başlangıcında, ailesiyle birlikte São Paulo’dan Rio de Janeiro’ya seyahat eden hastalıklı bir çocuk olan Alberto’yla tanışırız. Trenle yolculuk ederlerken anlatı, Alberto’nun ağır bir hastalıkla mücadelesini gözler önüne serer; bu mücadele, kaygılı ebeveynleri ve bakıcılarıyla yaptığı konuşmalara da yansır. Çocuk, çektiği acılara rağmen dış dünyaya ilişkin küçük gözlemlerden sevinç bularak neşeli görünümünü korumaya çalışır. Bilgiye duyduğu arzu ve dayanıklılığı, seyahat etme ve öğrenme özlemini dile getirdiği düşüncelerinde kendini gösterir. Anne babanın çocuklarının kritik sağlık durumu karşısındaki çalkantısı arasında, sevgilerinin ve çaresizliklerinin açığa çıkışına tanık oluruz; bu da çocuğun kaderinin ailenin yolculuğu üzerinde büyük bir ağırlık taşıdığını açıkça ortaya koyar.