„Miasto grzechu” Fialho de Almeidy to zbiór opowiadań napisanych na końcu XIX wieku. W tym dziele życie dynamiczne, ale jednocześnie problematyczne w Lizbonie kontrastuje z spokojnym, choć także obciążonym codziennym życiem na wiejskich obszarach; autor eksploruje takie tematy jak tęsknota, rozpustwo i ludzkie emocje poprzez postaci i opowieści. Zręcznie pokazuje różnice pomiędzy zatłoczoną, często opanowaną przez zło miastem a spokojnym, lecz ciężkim życiem na wsi. Opowieść rozpoczyna się od przybysza, który jest zarówno refleksyjny, jak i krytyczny wobec otaczającego świata; opisuje duszący upał Lizboni, pełen obrazów zaniku i grzechu, a potem relacjonuje o swojej podróży pieszo do rzadziej zamieszkałych rejonów. Ta wędrówka wywołuje poczucie wolności i refleksji nad istotą bytia, przeplétając się z wspomnieniami o dawnych znajomych oraz rozmyślaniach o społecznych normach. Podczas podróży autor obserwuje krajobrazy Portugalii, pory roku oraz prosty, wiejski styl życia. Jego język jest bogaty i wyrazisty, wciągając czytelnika w sensoryczne doświadczenia miasta i wsi, a przy tym ukazując złożoność ludzkich pragnień i relacji.