«Навука і сучасны свет» Альфрэда Норта Уайтхеда — цыкл філасофскіх лекцый, прачытаных у пачатку XX стагоддзя, а менавіта ў 1920-я гады. У гэтай працы разглядаецца эвалюцыя навуковай думкі і яе глыбокі ўплыў на сучасную заходнюю культуру, прычым навука паказана як цэнтральная сіла, што фарміруе сучасныя філасофію, рэлігію і этычныя погляды. Уайтхед імкнецца растлумачыць гістарычны кантэкст, які прывёў да ўзнікнення сучаснай навукі, і разважае пра тое, як навуковы спосаб мыслення пераасэнсаваў чалавечае разуменне прыроды і існавання. У пачатку тэксту аўтар акрэслівае свой намер даследаваць вытокі сучаснай навуковай думкі, прасочваючы іх да значных інтэлектуальных узрушэнняў, якія адбыліся ў эпохі Адраджэння і Рэфармацыі. Ён знаёміць з такімі ключавымі постацямі, як Капернік і Галілей, якія кідалі выклік агульнапрынятым касмалогіям свайго часу, і паказвае пераход ад пераважна тэалагічнага светапогляду да светапогляду, сфарміраванага эмпірычнымі назіраннямі і матэматычнымі развагамі. Уайтхед падкрэслівае паступовы, але пераўтваральны характар гэтага зруху, сцвярджаючы, што сучасны навуковы менталітэт пераасэнсаваў не толькі тое, як людзі ўзаемадзейнічаюць з прыродай, але і метафізічныя перакананні, якія ляжаць у аснове больш шырокіх грамадскіх структур.