„Nauka i świat współczesny” Alfreda Northa Whiteheada to seria filozoficznych wykładów przeprowadzonych na początku XX wieku, a konkretnie w latach 20. XX stulecia. W tym dziele autor bada ewolucję naukowego myślenia i jego głęboki wpływ na współczesną kulturę zachodnią, przedstawiając naukę jako centralną siłę w kształtowaniu aktualnej filozofii, religii i etyki. Whitehead stara się wyjaśnić historyczny kontekst, który doprowadził do powstania współczesnej nauki, oraz pokazać, jak ten naukowy sposób myślenia odnowił pojęcie człowieka o naturze i istnieniu. Na początku tekstu autor wyraża zamiar badania źródeł współczesnego naukowego myślenia, odnosząc się do istotnych intelektualnych zmian, które nastąpiły w okresie renesansu i reformacji. Prezentuje takich postaci jak Kopernik i Galileusz, którzy podważali przyjęte w swoim czasie kosmologie, i ilustruje proces przekształcenia światopoglądu, zdominowanego dotychczas teologią, na światopogląd oparty na empirycznych obserwacjach i matematycznym rozumowaniu. Whitehead podkreśla stopniowy, ale transformacyjny charakter tego procesu, twierdząc, że współczesne naukowe nastawienie nie tylko zmieniło sposób, w jaki ludzie postrzegają naturę, ale także wpłynęło na podstawowe metafizyczne przekonania, które odgrywają ważną rolę w strukturach społecznych.