The organisation of thought, educational and scientific
O tej książce
„The organisation of thought, educational and scientific” Alfreda Northa Whiteheada to zbiór esejów o edukacji i filozofii nauki napisany na początku XX wieku. Opowiada się za żywym, zintegrowanym podejściem do uczenia się, które jednoczy teorię z praktyką, odrzuca „martwe idee” i przekształca programy — zwłaszcza matematykę i kształcenie techniczne — tak, by kształtować osąd, twórczość i styl. Tom prawdopodobnie przechodzi od reformy szkolnej i społecznej roli kształcenia technicznego do szerszych refleksji o pojęciach naukowych i o tym, jak zorganizowana jest myśl. Początek tego tomu zakreśla jego zakres w przedmowie — najpierw eseje o edukacji, następnie teksty o filozofii nauki — zanim, pośród wojennej nagłości, rozpocznie apel o reformę. Rozdział I ustanawia dwie reguły (uczyć niewielu przedmiotów, uczyć ich dogłębnie), atakuje martwą informację, argumentuje, że dowód i zastosowanie muszą iść w parze, krytykuje jednolite egzaminy zewnętrzne i definiuje edukację jako kształtowanie kultury, fachowości i „stylu”, zamykając obowiązek i cześć jako jej moralny rdzeń. Rozdział II ujmuje kształcenie techniczne na nowo jako z istoty liberalne, twierdząc, że radość w pracy, moralna wizja i sztuka napędzają wykwalifikowaną pracę, wynalazczość i przedsiębiorczość, oraz że rzemiosło ręczne, nauka i literatura muszą się wzajemnie przenikać. Zarysowuje trzy splecione programy (literacki, naukowy, techniczny), kładzie nacisk na praktykę ręka–oko, proponuje szerokie, niewąskie kształcenie powiązane z odpowiednimi naukami i traktuje literaturę jako przyjemność, a nie gramatykę. Rozdział III, przemówienie z okazji dnia nagród, chwali wytrwałość w czasie wojny, wzywa studentów do służby publicznej i postuluje, by Polytechnic stała się ośrodkiem obywatelskim, w którym sztuka, rekreacja i rzemiosło uszlachetniają pracę — łącząc teatralne dziedzictwo Southwark z nowoczesnym przemysłem i przedstawiając instytut jako „arsenał pokoju”. Początek rozdziału IV argumentuje, że matematyka w kształceniu ogólnym powinna zrzucić ezoteryczne szczegóły na rzecz niewielkiego zestawu potężnych idei — liczby, wielkości i przestrzeni — zilustrowanych przez eksperymenty, wykresy, prosty rachunek różniczkowy i całkowy, statystykę i historię idei (na przykład Księgę V Euklidesa).
