Książka Elizabeth Haig „Symbolika kwiatów w sztuce wielkich mistrzów” to naukowe badanie tematu wykorzystania symboliki kwiatów w chrześcijańskiej sztuce, napisane na początku XX wieku. Autorce udaje się pokazać, jak różne kwiaty były wykorzystywane w dziełach artystycznych na przestrzeni historii do wyrażania głębszych religijnych znaczeń i duchowych wartości, szczególnie w okresie renesansu. Celem książki jest rozwikłać złożone związki pomiędzy obrazami kwiatów a doktrynami Kościoła, a także zaprezentować spojrzenie na wizualny język sztuki świętej. W introdukcji czytelnicy poznają historyczny kontekst symboliki kwiatów w chrześcijańskiej sztuce, zaznajomieni są z wcześniejszym użyciem emblematów do wyrażania wiary, zwłaszcza w czasach prześladowań. Opisuje się również proces transformacji od prostych dekoracyjnych motywów w 초기nej chrześcijańskiej sztuce do bardziej złożonych symbolicznych form wraz z rozwojem znaczenia Kościoła, co doprowadziło do eksplozji artystycznej twórczości w okresie renesansu. Tekst wyjaśnia, jak kwiaty takie jak lilia, róża i gałązka oliwna zaczęły symbolizować takie wartości jak czystość, boska miłość i pokój, a także omawia szeroką tradycję włączania tych symboli do religijnych doktryn i sztuki. Staranne wybór motywów przez artystów odzwiercza bogatą sieć znaczeń, które umożliwiają zrozumienie teologicznych idei zarówno osobom wykształconym, jak i analfabetom.