‘Miei racconti’ van Enrico Panzacchi is een verzameling korte verhalen die werden geschreven aan het eind van de 19e eeuw. Het boek lijkt te worden geïnspireerd door persoonlijke ervaringen en reflecties; er zijn ook autobiografische elementen en observaties over de jeugd en kindertijd van de auteur te vinden, met een bijzondere aandacht voor het Italiaanse landschap en de manier van leven. Het openingsverhaal biedt een diep introspectief inzicht in de oudste herinneringen van de auteur; het gaat over een belangrijke gebeurtenis uit zijn jeugd: het verlies van zijn jongere zus. Panzacchi beschrijft de omgeving van hun gezinswoning en de stemmige sfeer tijdens de ziekte en uiteindelijke dood van zijn zus, waardoor hij de emotionele chaos die hij als kind voelde goed weergeeft. Terwijl hij deze herinneringen ophaalt, illustreert hij een levendige combinatie van onschuld, verwarring en een scherp besef van de dood – dit zet een contemplatieve toon voor de verhalen die volgen in de verzameling.