„Moje opowiadania” Enrico Panzaccchi to zbiór krótkich opowiadań napisanych na końcu XIX wieku. W tym tekście wyraźnie widać wpływ osobistych doświadczeń i refleksji autora, wliczając elementy autobiografii oraz obserwacje dotyczące jego dzieciństwa i młodości, z szczególnym naciskiem na włoski krajobraz i życie codzienne. Wstęp do zbioru daje głębokie spojrzenie w głąb najwcześniejszych wspomnień autora, skupiając się na istotnym wydarzeniu z jego dzieciństwa – utraceniu młodszej siostry. Panzaccchi opisuje otoczenie domu swojej rodziny oraz poważną atmosferę panującą w okresie choroby i śmierci jego siostry, oddając emocjonalne zamieszanie, które odczuwał jako małe dziecko, patrząc na tę tragedię. Przypominając te wydarzenia, autorka pokazuje żywy połączenie niewinności, zagubienia i ostrej świadomości śmierci, co nadaje kolejnym opowiadaniom w zbiorze zamyślny ton.