„Saint Dominique” autorstwa Jeana Guirauda to relacja historyczna napisana pod koniec XIX wieku. Książka przedstawia życie i dziedzictwo świętego Dominika, założyciela zakonu dominikanów, szczegółowo opisując jego działania przeciwko herezji albigensów, wyzwania, którym musiał stawić czoła, oraz kontekst kulturowy średniowiecznej Hiszpanii i Francji. Narracja ukazuje charakter i czyny świętego Dominika, przedstawiając go jako gorliwego obrońcę prawowiernych przekonań chrześcijańskich. Początek tekstu wprowadza w kontekst historyczny życia świętego Dominika, urodzonego około 1170 roku w Calaroga w Hiszpanii, w rodzinie szlacheckiej, głęboko zakorzenionej w pobożności i honorze. Autor przedstawia trudności związane z dokładnym odtworzeniem życia Dominika pośród legend i przesadnych wyobrażeń narosłych wokół jego postaci, takich jak jego związki z inkwizycją oraz przypisywane mu cudowne wydarzenia. Początkowe rozdziały opisują dzieciństwo Dominika, jego edukację w Palencji oraz pierwsze lata spędzone jako kanonik regularny, podkreślając jego oddanie działalności charytatywnej i surowej osobistej dyscyplinie. Fundament jego przyszłej misji — walka z naukami heretyckimi — przygotowuje grunt pod jego późniejsze działania w Langwedocji, gdzie stawia czoła poważnym wyzwaniom społeczno-religijnym stwarzanym przez różne grupy heretyckie.