„Praktyka osteopatii” autorstwa Carla Philipa McConnella i Charlesa Claytona Tealla to naukowe publikacje napisane na początku XX wieku. Jest to kompleksowy podręcznik poświęcony medycynie osteopatycznej, zawierający zarówno fundamentalne teorie, jak i praktyczne poradzenia dla studentów oraz specjalistów w tej dziedzinie. Głównym akcentem publikacji jest wyjaśnienie, diagnostyka i leczenie chorób zgodnie z zasadami osteopatii, z szczególnym naciskiem na anatomiczne przyczyny oraz metody manualnej korekcji zamiast farmakologicznych lub chirurgicznych interwencji. W introdukcji autorzy przedstawiają filozofię i historyczny kontekst osteopatii, podkreślając rolę Andrewa Taylor Stilla jako jej założyciela oraz jego rewolucyjne odkrycia w odniesieniu do tradycyjnej medycyny. Podkreślają również, że osteopatia charakteryzuje się unikalnym podejściem do rozpoznawania przyczyn chorób – szczególnie identyfikacją i korekcją strukturalnych uszkodzeń kości, mięśni, łączewców i innych tkanii, które mogą hamować przepływ nerwowy i krwi, doprowadzając do chorób. Tekst opisuje różne typy takich uszkodzeń, ich etiologiczne znaczenie oraz wpływ na organizm w całości, a także pokazuje, jak osteopaci dokonują diagnostyki poprzez dokładny badanie fizyczne, szczególnie kręgosłupa i powiązanych z nim struktur mięśniowo-szkieletnych. Na początku publikacji wskazuje się również istotne różnice diagnostyczne i filozoficzne pomiędzy osteopatią a innymi formami terapii manualnej lub medycyny opartej na lekach, podkreślając, że osteopatia jest dyscypliną integracyjną i holistyczną, opartą na wiedzy z dziedziny anatomii, fiziologii oraz szacunku do naturalnych zdolności organizmu do samoleczenia.