«نگهبان برادرش» اثر دبلیو. سی. تاتل، داستان کوتاه وسترنی است که در اوایل قرن بیستم نوشته شده است. این داستان که در درهای بیابانی و سوخته از آفتاب میگذرد، دلبستگی مطلق کلانتر سرسختی به قانون و برخورد این شور و تعصب با سرنوشت، خانواده و عدالت مرزی را بررسی میکند. کلانتر «وظیفه» دمینگ با اجرای بیرحمانه قانون، همسرش را از خود میراند و فرزندانش را فراری میدهد؛ حتی پسر خودش را بر پایه شواهدی مشکوک به زندان میفرستد. پس از آنکه دمینگ دورهگرد بیماری را به جرم سوار شدن غیرقانونی بر قطار دستگیر میکند، به تب مبتلا میشود و با این حال، برای دستگیری رد کوان، که به قتل دامدار، آل میچل، متهم است، بهتنهایی به سوی بسترهای گدازه میرود. او که در بیابان بیآبوعلف از پا درمیآید، به دست کوان پیدا میشود و کوان—که بیگناه است—در مزرعهای متروک از کلانتر مراقبت میکند و زنده نگهش میدارد. دمینگ که هذیان میگوید و در وسواس وظیفه گرفتار است، میکوشد کوان را دستگیر کند و بیهدف تیراندازی میکند، اما درست هنگامی میمیرد که معاون سابقش با حقیقت از راه میرسد: قاتل واقعی، اسلیم دلانگ، پیش از مرگ اعتراف کرده بود و میچل برای پسر دمینگ پاپوش دوخته بود. داستان با طنز تلخ این واقعیت پایان مییابد که پرستش نشان کلانتری—«خدای دیگر» او—سرانجام نابودش میکند، حتی اگر عدالت، با تأخیر، بیگناهی پسرش را ثابت کند.
برگرفته از شمارهٔ ۲۵ ژانویهٔ ۱۹۲۸ مجلهٔ «داستانهای کوتاه».