„Boblen” Edith Øberg to powieść napisana na początku XX wieku. Opowiada o intensywnym, nierównym przyjaźni pomiędzy Gudrun Haavaldsen – biedną, impulsywną dziewczyną z ciasnego domu – a Berit Sørlie, bezwzględną, promieniście oświetloną sąsiadką, którą Gudrun uważa za swoją idolkę. Poprzez szkolne rytuały, wspólne zabawy i rozmowy o przyszłości powieść dotyka różnic klasowych, społecznych norm, ambicji oraz bólu związanego z dojrzewaniem. Akcja rozpoczyna się w momencie, gdy Gudrun podgląda Berit na huśtawce, a potem spotyka ją w szkole i siada obok niej. Gudrun pomaga Berit w nauce aritmetyki; są zapraszane do ogrodówki na kawę i wafle. Ich więzi wzmacniają się – Gudrun oddaje jej całą siebie, natomiast Berit zachowuje chłodną kontrolę nad sytuacją. Wymagania społeczne, język oraz status wpływają na ich relacje: Gudrun stara się zmienić swoje zachowanie, a Berit narzuca granice i odmawia emocjonalnych związków. W gimnazjum Berit przyciąga uwagę modnej koleżanki o imieniu Else, natomiast Leif, popularny wśród rówieśników, odpycha Gudrun. Jesienią Gudrun dostaje starą kurtkę, a Berit – fortepian; zazdrość i snobizm rosną. Gudrun słyszy, jak Else i Berit obrażają ją, konfrontuje się z nimi i dochodzi do sprzeczki. Na koniec Berit przenosi swoje rzeczy obok Else, a Gudrun zostaje sama w zimnie, rozczarowanej sytuacji.