„Letnia podróż do Brazylii“ Alice R. Humphrey to podróżopis napisany na początku XX wieku. Opowiada historię amerykańskiej podróżniczki, która wyruszyła z Europy przez południowy Atlantyk do Brazylii. W tekście łączą się barwne opisy portów i krajobrazów z dokładnymi obserwacjami dotyczącymi społecznych zwyczajów, zdrowia publicznego, misyjnej działalności oraz dynamicznie rozwijającego się rynku kawy. Ton tekstu jest praktyczny i ciekawski; autorka często kontrastuje brytyjskie, amerykańskie i brazylijskie zwyczaje, a także zwraca uwagę na transformację Brazylii z imperium w republikę. Czytelnicy, którzy interesują się podróżami morskimi, miastami Brazylii oraz aspektami jej kultury, znajdą tu przyjazne opisy i bogate konteksty informacyjne. Na początku książki opisuje się podróż z Nowego Jorku przez Southampton i Lizbonę do tropikalnych wod; szczegółowo przedstawione są rutyny na pokładzie statku, mieszana narodowość pasażerów, „sporty” przy ekwatorze oraz różnice pomiędzy nabożnymi ceremoniami w niedzielę. Krótkie zatrzymki w Bahii i Rio de Janeiro umożliwiają bliższy ogląd portu, instytucji miejskich (w tym klubów sportowych i ogrodów botanicznych) oraz górskiej miejscowości Petropolis z jej dyplomatycznymi obiektami i protestanckimi szkolami. Dalej na południe narracja skupia się na Santos i letnich kurortach nad morzem – takich jak Guarujá; opisuje się porty, gdzie dominuje uprawa kawy, wspomnienia o żółtej febrze oraz intymne obrazy życia rodzin w Brazylii. Później autorka kontrastuje brytyjskie i amerykańskie praktyki konsularne na podstawie ciekawych anegdot. Na zakończenie tej części opisuje się wędrówkę koleją linową do São Paulo, zróżnicowaną strukturę miasta, kluczową rolę Kolegium Mackenzie i amerykańskich szkół w reformach edukacyjnych, ogromne plantacje kawy oraz początek powrotu do domu przez Bahię i Pernambuco, z przerwami na odwiedziny miejscowości nad Morzem Karaibskim.