„Cuda naszego Pana” autorstwa George’a Macdonalda to teologiczne badanie cudów dokonanych przez Jezusa, napisane w końcu XIX wieku. Książka zaczyna się od wprowadzenia, w którym autor wyjaśnia swój zamiar dotarcia do znaczenia tych cudów jako objawienia Bożej woli i natury. Macdonald twierdzi, że te cuda mają dwa celu: pokazują boską autorność Jezusa oraz oferują spojrzenie na charakter Boga i samą istotę stworzenia. Wstęp do dzieła stanowi ramę dla zrozumienia tych cudów, podkreślając ich rolę w odkrywaniu głębszych prawd o stosunkach ludzkości do Boga. Autor wyraża poczucie poważania i ciekawości, zadając pytania o naturę wiary i duchowego rozumienia. Uważa, że prawdziwa wiara przekracza po prostu wierzenie w cudowne zdarzenia i szuka głębszego związku z boskością. Refleksje Macdonalda na temat cudów – włącznie z pierwszym cudem Jezusa podczas ślubu w Kanie – pokazują, że te wydarzenia nie dotyczą tylko fizycznego uzdrowienia, ale także transformacyjnej mocy miłości i boskiej obecności w codziennym życiu. Swoimi tekstami Macdonald zachęca czytelników, by zastanowić się nad szerszymi implikacjami tych cudownych wydarzeń oraz ich związkiem z ludzkim doświadczeniem wiary i uzdrowienia.