„Starzec z morza” W. W. Jacobsa to humorystyczna opowiadanie napisana na początku XX wieku. Opowieść przedstawia komiczne interakcje pomiędzy dwoma mężczyznami – panem George’em Wrightem i starym marynarzem panem Kempem – którzy przygotowują złośliwy plan oparty na oszustwie i udawaniu. Akcja skupia się wokół tematów bogactwa, przyjacielskich więzi oraz konsekwencji kłamstwa; w rezultacie powstaje satyryczny obraz społecznych aspiracji i relacji międzyludzkich. George Wright prosi pana Kempa o pomoc, aby ten mógł udawać bogatego stryca z Nowej Zelandii, aby zrobić wrażenie na młodą kobietę imienem Bella, w którą się zakochał. Para rozpoczyna swoją szaradę: pan Kemp opowiada ekstrawagantne historie i zachowuje się blichliwie, aby stworzyć wrażenie bogactwa. Jednak sytuacja komplikuje się, gdy starzec zbyt mocno angażuje się w tę rolę i wyraża chęć pozostać na dłużej, a także zauroczyć panią Bradshaw, matkę Belli. W toku narracji pojawiają się niesłuszności i komiczne konflikty, które kończą się nieoczekiwanym rozwiązaniem, wskutek którego postaci – zwłaszcza rozczarowany pan Wright – znajdują się w humorystycznej sytuacji. Cała historia jest dodatkowo urozumianej dzięki niespodziewanej naturze starca oraz jego nieugąszalnej miłości do taksówek i swobodnych wydatków.