„Piętnaście lat w piekle“ autorstwa Luthera Bensona to autobiografia napisana na końcu XIX wieku. Opowieść dokumentuje bolesne doświadczenia autora związane z alkoholizmem, pokazując, jak spadł on w rozpacz oraz jak jego decyzje miały katastroficzny wpływ na niego samego i osób wokół niego. Książka służy zarówno jako ostrzeżenie, jak i osobiste refleksje nad konsekwencjami alkoholizmu oraz walką o wyzwolenie z tej zależności. Na początku autobiografii Benson przedstawia historię swojego życia w poważnym przewodnim słowie, w którym opisuje swe doświadczenia w sposób bezpośredni i nieuproszczonego. Rzeka o swoim traumatycznym dzieciństwie, które było charakteryzowane głębokim smutkiem oraz skłonnością do zależności od alkoholu, a także o ciężkim emocjonalnym koszcie, jaki alkohol wniósł w jego życie. W pierwszych rozdziałach Benson opowiada o swoich pierwszych kontaktach z alkoholem, podkreślając, jak początkowa ciekawość doprowadziła do narastających impulsów i głębokiego żalu. Opowieść wykresla bolesne wspomnienia i trudności, z którymi autorku musiało się zmierzyć, przygotowując grunt dla długiej drogi pełnej zamieszania, skrupulacji oraz głębokiego pragnienia ulgi, które ostatecznie uzyskał poprzez zrozumienie swojej choroby.