«دیوینا کومدیا: بهشت» نوشته دانته آلیگیری، آخرین بخش از یک شعر داستانی ایتالیایی است که حدود سال ۱۳۰۸ آغاز و در حدود سال ۱۳۲۱ تمام شد. این بخش پایانی، سفر دانته را در بهشت روایت میکند؛ سفری که تحت راهنمایی بئاتریس انجام میگیرد و بئاتریس نماد آشکارسازی الهی، الهیات، لطف و ایمان است. صعود این مسافر از میان نه جسم آسمانی، در نهایت به سمت بهشت عالی میرسد؛ جایی که با هسته واقعی خدا روبرو میشود. این اثر با الهام گرفتن از الهیات و فلسفه کاتولیک قرون وسطایی، صعود نهایی روح به سمت الوهیت را پس از شناخت گناه و انجام کفاره، تصویر میکند.