«قانوننامه قدیمیترین قانوننامه جهان» نوشته هامورابی، گزارشی تاریخی است که در اوایل قرن نوزدهم نوشته شده و بر یکی از مهمترین مساهمات بابل باستان در زمینه حکمرانی اجتماعی تمرکز دارد. این اثر، قوانینی را که پادشاه هامورابی در طول سلطنت خود بر بابل در سومین هزاره قبل از میلاد تصویب کرد، شرح میدهد؛ این قوانین بازتابدهنده چارچوبهای حقوقی و اخلاقی بودند که امپراتوری هامورابی را تحت کنترل داشتند و بر جوامع بعدی، از جمله قوم عبری، تأثیر گذاشتند. در آغاز این اثر، بر اهمیت قانوننامه هامورابی تأکید شده و جایگاه مهم آن به عنوان چارچوب حقوقیای که درک مفاهیم عدالت و نظم را در بابل باستان شکل داد، برجسته شده است. متن این اثر، قوانینی را که بر روی یک سنگنبشته بزرگ سیاه از جنس دیوریت در منطقه الام کشف شده بود، به تفصیل شرح میدهد؛ این قوانین شامل حقوق مالکیت، قوانین خانوادگی و مجازاتهای مربوط به جرائم خاصی بودند. این اثر زمینهساز درک پیامدهای این قوانین بر ساختار اجتماعی و نظام عدالت شده است و به خوانندگان نگاهی ارزشمند به تمدن بابل باستان و فلسفههای حقوقی آن ارائه میدهد.