„Pepita Jiménez” autorstwa Juana Valery to powieść wydana w 1874 roku. Młody seminarzysta wraca do swojej albańskiej wioski na wakacje przed przyjęciem ślubnych obietnic, ale tam spotyka Pepitę Jiménez – dwudziestoletnią wdowę, za którą jego ojciec chce go wydać. Podczas wspólnych przechadzeń i intymnych rozmów ten pobożny młodzieniec doświadcza wewnętrznego konfliktu – jego religijna powinność zaczyna falować, gdy weń budzi się nieoczekiwana pasja. Ta psychologiczna powieść eksploruje sprzeczność między duchową oddannością a naturalnymi pragnieniami, zadając pytanie, czy miłość stanowi grzech czy prawdziwy powołanie życia.