„Michael Angelo Buonarroti” Charlesa Holroyda to relacja historyczna napisana na początku XX wieku. Dzieło to stanowi biografię słynnego artysty renesansu Michała Anioła, opisując jego życie i twórczość, w dużej mierze na podstawie współczesnych mu relacji uczniów i współpracowników, ze szczególnym uwzględnieniem Żywotu Ascanio Condiviego. Tekst prawdopodobnie przedstawia wychowanie Michała Anioła, jego wczesne wpływy oraz drogę do sławy jako mistrza rzeźby i malarstwa. Początek książki daje wnikliwe wprowadzenie w rodowód Michała Anioła, jego wychowanie i wczesne aspiracje artystyczne. Omawia pochodzenie rodzinne, zwracając szczególną uwagę na szlacheckie korzenie, oraz ukazuje pierwsze zmagania z oczekiwaniami rodziny, która wolała edukację w dziedzinie nauk humanistycznych niż sztuki. W miarę jak bohater dorasta, narracja ukazuje jego nienasyconą pasję do sztuki i moment, w którym — mimo oporu ojca — decyduje się na karierę artysty. Pod koniec tego fragmentu czytelnik poznaje doświadczenia kształtujące umiejętności i pasję Michała Anioła do rzeźby i malarstwa, przygotowujące grunt pod jego przyszłe arcydzieła.