«رقص مرگ» اثر ژیل کروزِه و ژان دو ووزِل، مجموعهای تاریخی از تصویرسازیهای چوبتراش و اشعار همراه آن است که در اوایل قرن شانزدهم نوشته شدهاند. این اثر تفسیری تکاندهنده درباره گریزناپذیری مرگ و ماهیت جهانشمول فناپذیری ارائه میدهد و تأثیر آن را بر طبقات اجتماعی و حرفههای گوناگون به نمایش میگذارد. این کتاب که نخستین بار در سال ۱۵۳۸ منتشر شد، بازتابدهنده احساسات اجتماعیـسیاسی زمانه خود، بهویژه در اروپای پس از اصلاح دینی، است؛ دورهای که مضامین اخلاق و وضعیت انسانی در آن رواج داشتند. کتاب مجموعهای از تصویرسازیهای هانس هولباین جوان را دربر دارد که هر یک با نقلقولی لاتین از کتاب مقدس و یک رباعی فرانسوی همراه است. هر تصویر چهرهای متفاوت از جامعه، از پادشاهان و پاپها گرفته تا مردم عادی، را به تصویر میکشد و نشان میدهد که مرگ چگونه بیهیچ تبعیضی بر همه اثر میگذارد. این چوبتراشها هم یادآورانی صریح از فناپذیری و هم نقدهایی اجتماعیاند و به کاستیهای اخلاقی شخصیتهای بهتصویرکشیدهشده اشاره میکنند. متن عناصر تعلیمی را با حس فوریت درهم میآمیزد و خوانندگان را برمیانگیزد تا درباره زندگی خود و ماهیت گذرای هستی تأمل کنند. در مجموع، «رقص مرگ» مراقبهای هنری و ادبی و قدرتمند درباره شکنندگی زندگی و سرنوشت نهاییای است که در انتظار همه انسانهاست.
رباعیهای فرانسوی را به ژان دو وازل یا ژیل کروزِ نسبت دادهاند.