„Taniec śmierci” Gillesa Corrozeta i Jeana de Vauzelles’a to historyczny zbiór drzeworytniczych ilustracji oraz towarzyszących im wierszy, napisanych na początku XVI wieku. Dzieło to stanowi uderzający komentarz do nieuchronności śmierci i powszechnego charakteru śmiertelności, ukazując jej wpływ na różne warstwy społeczne i profesje. Książka, opublikowana po raz pierwszy w 1538 roku, odzwierciedla społeczno-polityczne nastroje swoich czasów, zwłaszcza w poreformacyjnej Europie, gdzie dominowały tematy moralności i kondycji ludzkiej. Zawiera serię ilustracji wykonanych przez Hansa Holbeina Młodszego, z których każdej towarzyszą łaciński cytat biblijny i francuski czterowiersz. Każda ilustracja przedstawia inną postać społeczną — od królów i papieży po zwykłych ludzi — ukazując, jak śmierć bez wyjątku dotyka wszystkich. Drzeworyty są zarazem dobitnym przypomnieniem o śmiertelności i krytyką społeczną, sugerującą moralne uchybienia przedstawionych postaci. Tekst łączy elementy dydaktyczne z poczuciem pilności, skłaniając czytelników do refleksji nad własnym życiem i przemijającą naturą istnienia. Ogólnie rzecz biorąc, „Taniec śmierci” jest przejmującą artystyczną i literacką medytacją nad kruchością życia oraz ostatecznym losem, który czeka każdego.
Francuskie czterowiersze przypisywano Jeanowi de Vauzellesowi lub Gilles’owi Corrozetowi.