Travels in the Great Desert of Sahara, in the Years of 1845 and 1846
دربارهٔ این کتاب
کتاب «سفرهایی در بزرگ‌ترین بیابان صحرای عاج، در سال‌های ۱۸۴۵ و ۱۸۴۶» نوشته جیمز ریچاردسون، گزارشی تاریخی است که در اواسط قرن نوزدهم نوشته شده است. داستان این کتاب بر سفر ماجراجویانه نویسنده طی یک دوره نه‌ماهه در بیابان صحرای عاج تمرکز دارد؛ در این سفر، ریچاردسون با قبایل مختلفی مانند تواریک‌ها آشنا شده و مکان‌های مهمی چون قطعه زمینی «گات»، «قادامس» و «مورزوک» را نیز توصیف کرده است. همچنین، این اثر منعکس‌کننده محکومیت شدید ریچاردسون نسبت به تجارت برده‌داری است؛ چیزی که در طول سفرهایش آن را مشاهده کرده بود. در ابتدای کتاب، دلایل و نیات ریچاردسون برای این سفر توضیح داده شده است؛ او آرزوی درک زندگی و فرهنگ قبایل صحرای عاج را داشت و همچنین قصد داشت تا آگاهی مردم را نسبت به خطرات تجارت برده‌داری افزایش دهد. ریچاردسون همچنین به چالش‌هایی که در طول سفر با مردم محلی و محیط خشن بیابان صحرا مواجه شد، اشاره کرده است. داستان این کتاب با برنامه‌های اولیه ریچاردسون، تردیدهای دوستانش نسبت به این سفر و روح ماجراجویانه او هنگام عزیمت به طرابلس آغاز می‌شود؛ سپس به توصیف تجربیات دشوار اما آموزنده‌ای می‌پردازد که در فضای وسیع بیابان صحرای عاج رخ داد.
