„Podróże przez Wielki Pustynię Sahary w latach 1845 i 1846” autorstwa Jamesa Richardsona to historyczny tekst napisany w połowie XIX wieku. Opisuje przygodniczą podróż autora, która trwała dziewięć miesięcy i obejmowała teren Sahary. Autor skupia się na osobistych spotkaniach z różnymi plemionami, np. Tuaregami, a także opisuje takie ważne lokalizacje jak Ghat, Ghadames i Mourzuk. Praca ta odzwiercza również gwałtowną krytykę handlu niewolnikami, którą Richardson zaobserwował podczas swoich podróży. W prologu książki autor wyjaśnia motywację i zamiary, które skłoniły go do tej wyprawy – chciał zrozumieć życie i kulturę plemion saharskich oraz zwiększyć świadomość problemu handlu niewolnikami. Opisuje również trudności, z którymi musiał stawić czoła, zarówno ze strony lokalnych mieszkańców, jak i surowego pustynnego środowiska. Narracja zaczyna się od pierwszych planów autora, sceptycyzmu znajomych wobec jego wyprawy oraz jego ducha przygódniczego w momencie wyruszania do Trypoli – to stanowi preludium do trudnych, ale pouczających doświadczeń, które nastąpią w rozległych przestrzeniach Sahary.