«Mare nostrum» Вісэнтэ Бласка Ібаньеса — раман, напісаны ў пачатку XX стагоддзя. У ім распавядаецца пра жыццё і прыгоды Улісэса Фэрагута, хлопчыка, чыё ўяўленне абуджаюць апавяданні пра гісторыю, каханне і мары пра прыгоды, асабліва натхнёныя грэчаскай імператрыцай і багатай марской культурай Міжземнамор’я. У апавяданні даследуюцца складаныя ўзаемаадносіны паміж сям’ёй, гісторыяй і морам, паказваюцца памкненні і нявіннасць галоўнага героя. У пачатку «Mare nostrum» мы знаёмімся з Улісэсам Фэрагутам і яго бацькам, донам Эстэбанам, натарыусам, захопленым мінулым і гісторыяй. Падчас наведванняў царквы Святой Барбары Улісэса захапляе гісторыя імператрыцы Канстанцы Аўгусты, чыё жыццё і спадчына распальваюць яго ўяўленне. Мільгаючы ўспамінамі пра мінулае ў аповедах бацькі, Улісэс змагаецца з рэаліямі свайго цяперашняга жыцця — ад жадання прыгод у моры да вызначэння ўласнай будучыні. Першы раздзел стварае аснову для пошукаў Улісэсам сваёй ідэнтычнасці, раскрываючы яго сувязь са светам, у якім гістарычная значнасць спалучаецца з асабістымі памкненнямі.