Książka F. B. Jevonsa „Ideja Boga w wczesnych religiach” to naukowe badanie pojęcia boskości w wczesnych systemach religijnych, napisane na początku XX wieku. Praca zajmuje się tym, jak różne społeczności postrzegały bóstwa, oraz rozróżnieniami pomiędzy bogami, fetyszami a rolą, którą te elementy odgrywały w życiu wspólnot. Jevons stara się odkryć ewolucję religijnego świadomości, skupiając się na socjalnych i emocjonalnych aspektach kultu oraz filozofiach, które stanowią podstawę wczesnych praktyk religijnych. Na początku tekstu Jevons formuluje kluczową zasadę: osoby przynależą do określonej społeczności i rodzą się z już istniejącymi wierzeniami oraz normami kulturowymi. Omawia również, jak ludzie uczą się komunikować i internalizować wartości swojej społeczności, wliczając pojęcie wyższych sił. Analizując różnice pomiędzy fetyszizmem a politeizmem, Jevons twierdzi, że idea bóstwa działającego na dobro wspólnoty narodziła się wraz z rozwojem u ludzi świadomości siebie. Ten wstępny fragment przygotowuje grunt dla dalszych rozważań o rytualach, mitologii oraz społecznej percepcji boskości w kolejnych rozdziałach.