„Betrachtungen über die Grundlagen der Philosophie” autorstwa Kartezjusza to traktat filozoficzny napisany w XVII wieku. Dzieło zgłębia fundamentalne pytania o istnienie, poznanie i naturę rzeczywistości, skupiając się na roli wątpienia i rozumu w osiąganiu pewności. Kładzie podwaliny pod nowożytną filozofię i dąży do ustanowienia systematycznego podejścia do rozumienia świata. Część otwierająca tekst wprowadza metodę radykalnego wątpienia Kartezjusza, w której kwestionuje on wszystko, w co wcześniej wierzył jako w prawdę, zwłaszcza wiarygodność zmysłów. Rozważa istnienie zwodniczego demona, który mógłby manipulować jego spostrzeżeniami, co ostatecznie prowadzi go do wniosku, że jedyną niepodważalną prawdą jest jego własne istnienie — ujęte w słynnej formule „Cogito, ergo sum” („Myślę, więc jestem”). Ten fragment przygotowuje grunt pod jego rozważania o naturze umysłu, relacji między umysłem a ciałem oraz istnieniu Boga, ustanawiając ramy filozoficzne, na których oprze się reszta traktatu.