«El origen del pensamiento» اثر آرماندو پالاسیو والدس، رمانی است که در اواخر قرن نوزدهم نوشته شده است. داستان، ماریو، مجسمهساز جوان و جاهطلبی را معرفی میکند که در میان پیچیدگیهای زندگی و روابط اجتماعی در مادرید، با احساسات عاشقانهاش دستوپنجه نرم میکند. تجربههای او در یک کافه و تعاملاتش با خانواده و دوستان، زمینه را برای کاوشی عمیقتر در عشق، بلندپروازی و دشواریهای زندگی یک هنرمند فراهم میسازد. آغاز رمان، اضطراب و ناراحتی جسمی ماریو را به تصویر میکشد؛ زمانی که او هنگام تلاش برای لذت بردن از قهوهاش، خانوادهای را در میز نزدیک زیر نظر دارد. او در کنار دوستش آدولفو است و مشتاقانه منتظر آمدن مردی به نام دون لائورئانوست؛ مردی که به نظر میرسد در زندگی ماریو نقش مرشد یا شخصیتی مهم را دارد. روایت، شیفتگی روزافزون ماریو نسبت به زن جوانی در کافه را به تصویر میکشد و آشفتگی عاطفی او را برجسته میسازد. تعاملات با مشتریان مختلف کافه، از جمله دوستان و آشنایان دیگر، پویایی اجتماعی پرجنبوجوش و بحثهای فلسفی معمول آن دوران را منتقل میکند؛ بحثهایی که بر کشمکش درونی ماریو میان شور هنری و خواستههای شخصیاش تأکید دارند.