„Elevator Systems of the Eiffel Tower, 1889” Roberta M. Vogela to publikacja naukowa napisana pod koniec XX wieku, poświęcona przede wszystkim przełomowej technologii wind zastosowanej w słynnej Wieży Eiffla. Książka przedstawia ewolucję napędzanych wind osobowych od ich powstania w połowie XIX wieku aż po innowacyjne systemy zainstalowane w Wieży Eiffla na Wystawę Światową w Paryżu w 1889 roku. Omawia wyzwania inżynieryjne związane z pojemnością i bezpieczeństwem, a także z wyjątkową konstrukcją wynikającą z krzywizny nóg wieży. Książka szczegółowo opisuje różne systemy wind opracowane dla Wieży Eiffla, koncentrując się przede wszystkim na systemie firmy Otis, który był hydrauliczny i został zaprojektowany z myślą o nachyleniu wieży. Vogel omawia liczne próby składania ofert oraz ostateczną decyzję o zastosowaniu projektu firmy Otis, mimo początkowych obaw dotyczących jego złożoności i hałasu. Ponadto książka analizuje dwa inne systemy — system Roux, Combaluzier i Lepape przeznaczony dla niższych poziomów, zwiększający ogólną funkcjonalność transportu pionowego w obrębie wieży. Dzięki wnikliwym badaniom i specyfikacjom technicznym Vogel ukazuje nie tylko innowacje mechaniczne, lecz także szersze znaczenie tych systemów wind w kontekście postępu architektonicznego i publicznego dostępu do monumentalnych wysokości.