„Ποίος ήτον ο φονεύς του αδελφού μου” autorstwa G. M. Vizyenosa to nowela napisana pod koniec XIX wieku. Utwór zdaje się zgłębiać tematy osobiste i rodzinne poprzez dramatyczną narrację, która sugeruje głębsze podskórne nurty psychologiczne. Historia krąży prawdopodobnie wokół matki i jej dwóch synów, badając ich wzajemne relacje oraz być może cienie rzucane przez przeszłe czyny lub los brata. Początek noweli przedstawia rodzinę zebraną przy stole, gdzie matka wyraża pragnienie, by wreszcie zjeść po długim oczekiwaniu. Między nią a jednym z synów toczy się dialog, nacechowany żartobliwą ripostą, a zarazem wskazujący na przejmujące, ukryte emocje. Gdy matka rozmyśla o upływających latach i długo wyczekiwanym ponownym spotkaniu z synem, tekst wywołuje poczucie nostalgii i macierzyńskiej tęsknoty, które osadzają rodzinny pejzaż na tle straty i utęsknienia. Ten delikatny splot przygotowuje grunt pod opowieść, która zdaje się łączyć elementy życia domowego z ciężarem nierozwiązanych spraw rodzinnych.
Strona Wikipedii o tej książce: el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%BF%CE%AF%CE%BF%CF%82_%CE%AE%CF%84%CE%BF%CE%BD_%CE%BF_%CF%86%CE%BF%CE%BD%CE%B5%CF%8D%CF%82_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%B1%CE%B4%CE%B5%CE%BB%CF%86%CE%BF%CF%8D_%CE%BC%CE%BF%CF%85