„Zen Culture” Thomasa Hoovera to niefikcyjna eksploracja estetyki zen i jej wpływu na różne aspekty japońskiej sztuki i kultury, napisana pod koniec XX wieku. Książka zgłębia, w jaki sposób zasady zen przenikają nie tylko tradycyjne formy sztuki, lecz także współczesny design, architekturę, a nawet życie codzienne, sugerując płynne połączenie między tym, co historyczne, a tym, co nowoczesne. Hoover bada akcent, jaki zen kładzie na bezpośrednie doświadczenie zamiast intelektualnej analizy, umieszczając je w szerszym spektrum japońskiej myśli i kultury. Na początku dzieła Hoover przedstawia obserwację, że sztuki zen odznaczają się uderzającą nowoczesnością i ponadczasową jakością, podkreślając ich relevancję dla estetyki współczesnej. Rozwija tę myśl, omawiając, jak ceramika, kaligrafia, architektura i sztuka performansu zen rezonują z nowoczesnymi ruchami artystycznymi, wskazując na paralele z ekspresjonizmem abstrakcyjnym i minimalizmem. Część wstępna wprowadza również pojęcie „bezpośredniej percepcji” jako kluczowego elementu zen, sugerując, że przez pryzmat zen można na nowo odkryć piękno w prostocie i niedoskonałości zarówno w sztuce, jak i w codziennych czynnościach.