„Problema symposium Platona” autorstwa Augusta Rittera von Kleemanna to dzieło filozoficzne napisane na początku XX wieku. Książka analizuje „Symposium” Platona, badając filozoficzne dialogi dotyczące tematu miłości oraz ich wpływu na istnienie i wiedzę człowieka. Praca ma charakter akademiczny; autor dokonuje analizy sprzeczności w tekście Platona, zwłaszcza w odniesieniu do innych dialogów tego filozofa. Kleemann rozbiera filozoficzne podstawy „Symposium”, szczególnie skupiając się na naturze miłości jako motywacji w życiu ludzkim. Książka pokazuje, jak różne przemówienia w tym dialogu przyczyniają się do lepszego zrozumienia miłości, wliczając rozróżnienie pomiędzy miłością cielesną a intelektualną. Autor podkreśla syntezę myśli Heraklita i Pitagorasa, jak jest przedstawiona w dziełach Platona, a także sprzeczności w tych dialogach dotyczące nieśmiertelności duszy oraz rozwoju tych idei. Cel Kleemanna jest przedstawienie kompleksnego filozoficznego rozumowania esencji miłości i dążenia do nieśmiertelności poprzez intelektualne i twórcze aktywności; ostatecznie dochodzi on do wniosku, że prawdziwe zrozumienie i piękno sprzyjają rozwojowi boskiej formy istnienia w ludzkości.