August Ritter von Kleemann’ın “Platon’un Simposiyumu Sorunu” adlı eseri, 20. yüzyılın başlarında yazılmış bir felsefi incelemedir. Bu kitap, Platon’un “Simposiyumu”nu analiz ederek aşk teması etrafında dönen felsefi diyalogları ve bunların insan varlığı ile bilgi üzerindeki etkilerini inceler. Akademik bir nitelik taşıyan bu eser, özellikle Platon’un diğer diyaloglarıyla ilişkili olarak metninde yer alan çelişkileri ayrıntılı bir şekilde ele alır. Kleemann, “Simposiyum”un felsefi temellerini incelerken, özellikle aşkın insan hayatındaki itici gücü üzerinde durur. Kitapta, diyalogdaki çeşitli konuşmaların aşkı daha kapsamlı bir şekilde anlamamıza nasıl katkıda bulunduğu; fiziksel ve entelektüel aşk arasındaki fark da dahil olmak üzere, ele alınır. Kleemann, Platon’un eserlerinde yer alan Heraklit ve Pisagor düşüncelerinin sentezini vurgularken, ruhun ölümsüzlüğü konusundaki diyaloglardaki çelişkileri ve bu fikirlerin nasıl geliştiğini de tartışır. Sonuç olarak Kleemann, aşkın özü ve entelektüel/kreatif çabalar yoluyla ölümsüzlük arayışı üzerine kapsamlı bir felsefi görüş sunmayı amaçlamaktadır; ve gerçek anlayış ile güzelliğin insanlıkta ilahi bir varoluş şekli yarattığı fikrine vurgu yapmaktadır.